Een verhaal over oude pijn, diepe verlangens en opnieuw thuiskomen bij jezelf
Steeds vaker hoor ik hoe herkenbaar dit is voor vrouwen…
Van buiten lijkt hun leven best goed te gaan. Ze zijn sterk, zorgzaam, onafhankelijk… en toch komen ze telkens opnieuw terecht in relaties die hen leegmaken, verwarren, uitputten of kleinhouden.
En dan stellen ze zichzelf die ene pijnlijke vraag:
“Hoe kan het dat ik steeds partners aantrek die niet goed voor me zijn?”
Misschien herken je dat.
Misschien heb jij ook lang gedacht dat het aan jou lag.
Dat jij “te veel”, “te gevoelig” of “niet makkelijk genoeg” was.
Maar diep vanbinnen voelde je:
er klopt iets niet…
Wanneer je jeugd “gewoon normaal” leek, maar jij jezelf tóch kwijtraakte
Veel vrouwen denken dat hun jeugd geen rol speelt, omdat er geen grote drama’s waren.
Geen verslaving.
Geen geweld.
Geen chaos.
Maar emotionele pijn hoeft niet zichtbaar te zijn om diepe sporen achter te laten.
Het zit juist vaak in dat wat ontbrak:
de zachte blik, het luisteren, de bevestiging, het voelen dat jij ertoe deed met alles wat je was.
Veel vrouwen zijn opgegroeid in gezinnen waarin:
– gevoelens weggelachen werden
– jij de sterke of de makkelijke moest zijn
– niemand vroeg: “Hoe voel jij je eigenlijk?”
– rust, aanraking en verbinding schaars waren
– ouders vooral overleven in plaats van opvoeden
En precies dát maakt het zo verwarrend.
Want hoe kan je rouwen om iets wat je nooit hebt gekregen?
Hoe kan je helen van een leegte die je pas later voelt?
Waarom dit je relaties beïnvloedt
Als je vroeger niet werd gezien, ga je als volwassene onbewust op zoek naar een liefde die dat patroon bevestigt.
Niet omdat je dat wilt.
Maar omdat je zenuwstelsel dát herkent als “veilig”.
Zo trek je partners aan die:
– jouw grenzen niet voelen
– jouw zachtheid verwarren met beschikbaarheid
– jouw liefde graag ontvangen, maar zelf weinig geven
– jou laten werken, hopen, pleasen, herstellen
– triggers raken waar jij zelf nog niet bij kunt
Je raakt verstrikt in een relatie waarin je steeds meer geeft…
en steeds verder van jezelf wegdrijft.
En dat voelt pijnlijk vertrouwd.
Omdat het lijkt op hoe je vroeger moest overleven.
Herken jij jezelf hierin?
Veel vrouwen die vastlopen in hun relaties, vertellen mij dat ze:
🌑 Zich leeg of vlak voelen
🌑 Moeite hebben met emoties of grenzen
🌑 Het gevoel hebben dat er “iets mis is” met hen
🌑 Altijd aanstaan, zorgen, regelen
🌑 Niet weten wat ze zelf precies willen
🌑 Snel verantwoordelijkheid nemen voor de ander
🌑 Boosheid moeilijk kunnen voelen of uiten
🌑 Zich meer verbinden met de pijn van een partner dan met hun eigen waarheid
Dit zijn geen tekortkomingen.
Dit zijn oude beschermingslagen.
Ze hebben je ooit gered.
Maar nu mogen ze zachtjes losgelaten worden.
En nu komt het mooie… Je kunt dit doorbreken
Heling begint niet met harder je best doen in relaties.
Heling begint bij jou.
Bij thuiskomen in je lijf.
Bij voelen wat jij nodig hebt.
Bij het openen van je hart voor jezelf, niet voor de ander.
Bij het erkennen van je pijn, je kracht, je verlangen.
Je kunt opnieuw leren:
- voelen
- grenzen zetten
- rust kiezen
- jezelf dragen
- liefde kiezen die écht veilig voelt
En vanuit die plek ontstaan relaties waarin je niet hoeft te overleven…
maar waarin je mág ademen, leunen, ontvangen, zijn.
Een liefde die bij je past, begint altijd bij jezelf
Jij verdient een liefde die zacht is.
Een liefde die niet trekt, duwt, test of verwart.
Een liefde waarin jij niet verdwijnt, maar juist thuiskomt.
Dat begint bij het herontmoeten van jezelf.
Je lichaam, je grenzen, je innerlijke kind, je eigen stem.
Stap voor stap bouw ik aan een plek waar vrouwen dit mogen helen, in ceremonies, wandelingen, ademsessies en creatieve processen.
Liefdevol en veilig.
Want je hoeft dit niet alleen te doen.
Je mag gedragen worden terwijl jij leert jezelf te dragen.