Misschien herken je het.
Dat je zo moe bent dat rusten alleen niet meer helpt.
Dat je leeg bent, terwijl je eigenlijk altijd degene was die gaf, voelde en droeg.
Een destructieve relatie put je niet uit omdat jij te weinig aankunt,
maar omdat je te lang tegen jezelf in hebt geleefd.
Leven in aanpassing
In een destructieve relatie leer je afstemmen op de ander.
Je voelt haarfijn aan wat nodig is om de sfeer rustig te houden.
Je slikt woorden in.
Je stelt vragen aan jezelf in plaats van aan de ander.
Langzaam verschuift je aandacht van wat voel ik naar hoe voorkom ik spanning.
Dat vraagt continu energie.
Je zenuwstelsel staat op scherp.
Altijd alert.
Altijd bezig met inschatten.
Dat is geen leven, dat is overleven.
Het lichaam vergeet niets
Ook als je hoofd zegt: het valt wel mee,
registreert je lichaam alles.
De spanning.
De onveiligheid.
Het niet gehoord worden.
Het jezelf kleiner maken.
Op de lange termijn raakt je systeem uitgeput.
Niet omdat je zwak bent,
maar omdat geen enkel mens gemaakt is om langdurig in alarmstand te leven.
Voor veel mensen uit zich dat in:
chronische vermoeidheid
stress- of angstklachten
emotionele afvlakking
moeite met voelen of grenzen aangeven
Je raakt verwijderd van jezelf.
Herstel begint niet met harder werken
Herstel begint niet met oplossingen zoeken.
Niet met doorzetten.
Niet met ‘nu moet het beter gaan’.
Herstel begint met vertragen.
Door weer te durven voelen wat er in je leeft.
Door je innerlijke stem opnieuw te horen.
Door daar voorzichtig op te leren vertrouwen.
Dat vraagt moed.
Want voelen betekent ook stilstaan bij wat pijn deed.
Bij wat je te lang hebt gedragen.
Maar juist daar, in die zachtheid,
ligt de weg terug naar jezelf.
Thuiskomen bij jezelf
Wanneer je vertraagt, gebeurt er iets wezenlijks.
Je lichaam ontspant langzaam.
Je adem verdiept.
Je gevoel krijgt weer ruimte.
Je herinnert je:
Ik mag hier zijn.
Mijn gevoel klopt.
Ik hoef mezelf niet te verlaten om verbonden te zijn.
Dat is geen quick fix.
Het is een proces van laag voor laag thuiskomen.
Je bent welkom
In mijn werk en events creëer ik ruimte voor precies dit proces.
Een bedding waarin je niet hoeft te presteren.
Waar je mag zakken uit je hoofd en weer kunt luisteren naar wat er in jou leeft.
Je bent welkom tijdens één van mijn events.
In de natuur.
In vertraging.
In verbinding met jezelf en met anderen.
Niet om iets te worden,
maar om weer te zijn.